Skocz do zawartości

Zaloguj przez Facebook Rejestracja

Najnowsze tematy

Wyświetl nową zawartość »

Wielkie uroczystości szykują się w Staszowie


32 odpowiedzi w tym temacie

#21 ~Gość~

~Gość~
  • Goście

Napisano 25 maj 2012 - 12:28:06

A ja z zainteresowaniem czekam na te uroczystości. Może być naprawdę ciekawie.

Uroczystości! Już można przewidzieć program -
- dla ludu koncert zespołu żydowskiego klezmerskiego na Stawach nad Czarną.
- a nigdy lud staszowski się nie dowie, co zostało "załatwione" w kuluarach, w zaciszu gabinetów!

To "towarzystwo" jest cierpliwe jak cholera. Od lat pojawiali się w Rynku i przyległościach z kamerami video. Nie filmowali polskiego {Radziwiłłów] Staszówka, ani sierżanta Karasia. Tylko swoje.
Są teraz doskonale przygotowani merytorycznie. Mają super rozeznanie w Księgach wieczystych i we wszystkim.
Teraz przyjada stawiać warunki! Z NIMI nie ma - przeproś! Niech nikt w Staszowie na to nie liczy.
Niech drży Starostwo - bo ich Synagoga!
Zrujnowany prastary ich Kirkut na Świerczewskiego za Synagogą! Macewy z tego kirkuta, to pierwsze chodniki staszowskie wokół Rynku! Są tam pod spodem do dziś. A woziła te macewy z kirkuta, taczkami, na Rynek, młodzież ze zawodówki. Popytajcie się starych staszowiaków.
ONI nie odpuszczą! Marne nadzieje!

#22 ~Gość~

~Gość~
  • Goście

Napisano 08 czerwiec 2012 - 13:11:28

Mało wiesz gościu o stanie prawnym nieruchomoci pożydowskkich nie tylko w Staszowie ale w całej Polsce.
Do tych które przetrwały do dzisiaj w dobrym stanie są już kolejki spadkobierców bliższych i dalszych skrupulatnie notowanych w gminach zydowskich w Polsce i ich adwokatów w USA,Polsce,na calym świecie.
Dlaczego p.Goldfarb szukał pomocy u Niemców? Dlatego że w tym domu była siedziba żandarmerii niemieckiej w czasie okupacji?
Czyżby był tak glupi i nie wiedział że jest w Polsce?
Polacy którzy zasiedlili domy pożydowskie już dawno czynili starania o "wyprostowanie" stanu własności,jednak gdy tylko podejmowali jakiekolwiek działania do akcji wkraczała gmina zydowska i ....piewszy warunek jaki stawiała-udowodnienie że nie ma spadkobierców danej nieruchomośći.W wielu przypadkach pomagała..pedanteria Niemców z listami ofiar niemieckich obozów koncentracyjnych,ale jeśli ofiary ginely w czasie łapanek,transportu to już nie były ewidencjonowane.
Tak sprawa stawała się nie do rozwiązania.
Ale to tylko jeden z problemów stosunków polsko -_żydowskich.

#23 ~Gość~

~Gość~
  • Goście

Napisano 08 czerwiec 2012 - 19:37:06

"wyprostowanie" stanu własności :lol:...Ach ten prawniczy jezyk!
To znaczy ze obecni "wlasciciele" dokonali zakupu dzialek i nieruchomosci czy tez ktos podarowal im to z dobrego serca???
Badzmy powazni!
Jesli chcemy zeby sie Zydzi od nas odczepili i przestali nazywac wpolpracownikami hitlerowcow musimy sami oczyscic nasze szeregi! Bo nikt za nas tego nie zrobi!Nikt inny nie ma w tym interesu.
A dopoki bedziemy kryli jednego z drugim , tych ,ktorzy faktycznie wyniesli korzysci z zabijania Zydow- dopoty bedzie si za nami WSZYSTKIMI ciagna syf pogromow, szmalcownikow itd.

A jesli razi nas sposob w jaki Zydzi postepuja w sprawie odzyskania pozostawionego mienia- to nie pozostaje nic innego jak UCZYC SIE od nich ! i robic to samo, nie pala w leb tylko inteligentnie i w bialych rekawiczkach!

#24 ~Gość~

~Gość~
  • Goście

Napisano 08 czerwiec 2012 - 20:13:03

Ja w pas im się kłaniał nie będę. Jako licząca się grupa na emigracji nie potrafili ugruntować wiedzy o niemieckich obozach śmierci w Polsce. W Izraelu też mają bardzo elastyczny program nauczania historii. Wrecz przeciwnie. Jak tylko nadarza się okazja robią z Polaków największych skurw...
Co mieli odzyskac to już odzyskali z nawiązką.W dolarach, akcjach,ropie, złocie. USrael dobrze sie ma w ostatnich latach.

#25 ~Gość~

~Gość~
  • Goście

Napisano 25 sierpień 2012 - 19:14:08

Mój dziadek posiadał 18 576 akcji o kwocie nominalnej każda - 5,0 złotych polskich [przedwojennych]. Akcje tkzw - "miejskie. Wyemitowane przez Towarzystwo Elektryfikacji Tramwajów Miejskich. Towarzystwo założone przez Magistraty miast - Będzin - Sosnowiec- Katowice.
Do tego 4 582 akcje po 10 zetów nominalnie, wyemitowane przez Magistrat Częstochowy na rozbudowę Elektrowni na Zawodziu i elektryfikację miasta.
Te wszystkie akcje posiadam do dziś ja! Proszę sobie przeliczyć, jaka jest ich dzisiejsza wartośc w USD. Licząc kilkadziesiąt lat [około 90], corocznej należnej dywidendy na akcję.


Zrób zdjęcie,pokaż jeden z tych papierów,albo lepiej wklej na jakis portal foto i daj adres.To były pięknie wykonane cudeńka poligraficzne.

#26 ~Gość~

~Gość~
  • Goście

Napisano 25 sierpień 2012 - 19:39:05

http://www.staszow.c.../survivors.html


! שָׁלוֹם עֲלֵיכֶם








Udało mi się znaleźć i porozmawiać trzy życia ocalałych z getta staszowskim:
Pan Steve Hershkop , który mieszka w Toronto, Kanada. Możesz czytać (i słuchać) jego historii tutaj .
Mr Jack Aizenberg , ukrywał się na dzień przed Czarnym niedzielę.Ukrywał się na strychu w domu swojej ciotki w Gorna Rytwianska ulicy na tydzień. Po odkryciu został zabrany do fabryki amunicji w Kielcach.Był później więzień Buchenwaldu, Kolditz i Theresienstadt. Został wyzwolony maja 1945 roku. Mieszka z żoną w Manchesterze w Anglii.
Pani Roza Rotenberg , mieszka w Toronto, Kanada. Ukrywała się w lesie wokół Staszowie.
Poniżej znajduje się lista innych ludzi, którzy przeżyli Holocaust: PaniBatia Aizenberg - mieszka w Izraelu. Ona została uratowana od śmierci " pociągu ".

Arie Lejb Berger , urodzony w Staszowie 1917, przeżył w Skarżysko-Kamiennej obozu pracy. Mieszka z rodziną w Tiberias, Izrael
Chasiel Mojżesz Bergier - informacje od jego córki
Faigl Boguchwal uciekł do Niemiec, gdzie pracował w gospodarstwie.1945 -1951 mieszkał w Anglii. Potem wyemigrował yo USA, gdzie mieszka obecnie.
Pan Myer Bomsztyk , mieszka w Manchesterze, w Anglii.
Meier Bydlowski urodził się w Staszowie w 1898 roku. Przeżył likwidację głównego getta. Na 20 listopada 1942 do obozu przejściowego w Sandomierzu. Na 10 stycznia 1943 uciekł z pociągu przeznaczonego do Treblinki. Przetrwała w lesie Staszów. Po wojnie mieszkał w Bukareszcie, w Rumunii.
Cederbaum - Nie znam jej imienia, umieszczony jako dziecko w domu niejakiego Szczurek - matka Malka Cederbaum przetrwał wojnę i został ponownie zjednoczony z córką.
Dajtelzweig Moshe (?) - mieszka w Monachium, Niemcy
Elhanan Erlich - był głównym redaktorem Księgi staszowskim
Joseph Goldstein - którego porusza pamiętnik z getta staszowskim została opublikowana w Księdze Staszów,
Chaja Grossberg - został umieszczony jako dziecko w domu niejakiego Baltyn, wyemigrował do Izraela po wojnie, gdzie obecnie mieszka.
Hautman - Nie znam jej imienia, umieszczony jako 3 lat dziecko w domu pewnej kobiety imieniem Czerna, wyemigrował do Kanady po wojnie.
Eve Nisencwajg , który jako dziecko został umieszczony w domu Stanisława i Wiktorii Szumielewicz w 1941 roku. Na czas trwania wojny, Eve postawił ich osieroconej siostrzenicy. W 1946 członkowie Brygady Żydowskiej usunięto ją do żydowskiego sierocińca w Krakowie. Wkrótce po tym, Eve został zabrany do domu dziecka we Francji, gdzie przebywała do emigracji do Kanady w 1947 roku.
Fela Rosengarten (nee Aizenberg ) był wyzwolony z Bergen-Belzen w 1945 roku i mieszka w Toronto, w Kanadzie z jej Pincha męża, jej dzieci, wnuki
i prawnuki
Paul (Pincha) Rosengarten przeżyła ukrywając się w lesie wokół Staszowie. Mieszka w Toronto, w Kanadzie z żoną Feli, jego dzieci, wnuki i wnuki wielki.
Symcha Rotenberg - ukrywał się w Puszczy Golejow. Wyemigrował do Kanady po wojnie. Zmarł w sierpniu 2007 roku. Edzia Solarz (ur. 1926) był w ukryciu po Czarnej niedzieli. Później trafił do Kielc, gdzie pracowała w fabryce Hasag amunition. Wyzwolony przez Amerykanów w Bergen-Belsen
Isidor Silberspitz - przetrwały w nieznanych circumstnces. Mieszkał w Wienna po wojnie.
Gawriel Singer - początkowo ukrywał się w Puszczy Golejow. Później znalazł schronienie w Czajków koło Staszowa z polskiej rodziny o nazwie Tutak.
Yitzhak Tochterman - syn Benjamin Tochterman, przetrwała w wielu pracy i obozów koncentracyjnych. Od roku 1946/49 przebywał w brytyjskim obozie więźnia na Cyprze. Mieszka w Izraelu.
Moine Waiswol przetrwała w Skarżysko-Kamiennej obozu pracy.Mieszka w Izraelu
Bronia Wiener (nee Mandel) - mieszka w Jerozolimie. Przeżyła w lasach wokół Staszowie.
Chaim Wiener - mieszka w Jerozolimie. Przeżył w lasach wokół Staszowie.
Samuel (lub Szmuel) Wiener - zmarł w New Jersey w 1982 roku. Przeżył w lasach wokół Staszowie.
Yosef Wiener - zmarł w Izraelu. Przeżył w lasach wokół Staszowie.
Welwl Witemberg - ecaped przez Rosję, mieszka w Argentynie.
Jehuda Witenberg przetrwała w Skarżysku-Kamiennej (Werk obozu pracy A i B). Mieszka w Izraelu
Trana Wilk (lub Wolfen) - niejaki Cwiklo ukrywa ją w swoim domu. O ile wiem, Trana był jednym z dwóch żydowskich kobiet, które mieszkały w Staszowie po wojnie. I nie udało się zidentyfikować drugiego. Wiem tylko, że wyemigrował do USA około 1950 roku.
Oto lista osób, które zostały zapisane przez Maria Szczecińska :
Ada (Adela) Bend . - żona Nathana - zmarł w Nowym Jorku (styczeń 2008 r.) jako ostatniego surviver z tej grupy
Natan Bend - mąż Ady - zarówno wyemigrował do USA
Kiel Bodzin
Hersz Goldberg - wyemigrował do Izraela
Benek Goldberg
Froim Goldberg - (prawdopodobnie) wyemigrował do Izraela
Rózia Goldberg - zmarł w nalotu na 03 sierpnia 1944 (Staszow dzień wyzwolenia!)
Bina Pasmanter - żona Chaima - wyemigrował do Kanady
Chaim Pasmanter - Bina mąż-wyemigrował do Kanady
Feli (Tola) Piekarska - wyemigrował do Izraela
Andzia (Anna) Piekarska - wyemigrował do Izraela
Daniel Segal - wyemigrował do Kanady
Rachmila Segal
Samuel szpic
Szmula Winer - wyemigrował do USA
Nachman Winer - wyemigrował do Izraela
Bina Pasmanter urodziła córeczki w okresie zimowym 1943/44. Niestety dziecko zmarło kilka dni później.

To jest lista osób, które zostały zapisane przez Dajtrowski rodziny:
Baila Hauer ,
Moshe Hauer ,
Miriam (Mania) Hauer ,
Salek Hauer ,
Eda (Esther) Hauer ,
Janek Hauer ,
Simon (Schimo) Wolbromski ,
Hindzia Wolbromski , rodzina wyemigrowała do Hauer Kanada. Simon i Hindzia Wolbromski wyemigrował do Urugwaju.




Mr Jack Aizenberg




Pan Steve Hershkop








Eve Nisencwajg - piąty z lewej z polskimi dziećmi w jej Pierwszej Komunii



Maria Szczecińska
(fot. Jack Goldfarb)



Rodzina Dajtrowski naprzeciwko ich domu, w którym ukrywali 8 Żydów - zdjęcie zrobione około 1945



Osoby zapisane przez rodziny Dajtrowski - od lewej: Mania i Eda Hauer, Leokadia Kawalec (nee Dajtrowska) na prawo. Zdjęcie zrobione około 1948 roku.



Rodzina Hauer



Grupa ocalałych Staszów przed wyjazdem z Polski (wśród nich członków rodziny Hauer)




Yitzhak Tochterman




Moine Waiswol




Dołączona grafika

Pan Steve Hershkop


Dołączona grafika


Mr Jack Aizenberg


Dołączona grafika

Eve Nisencwajg - piąty z lewej z polskimi dziećmi w jej Pierwszej Komunii


Dołączona grafika


Maria Szczecińska
(fot. Jack Goldfarb)


Dołączona grafika


Rodzina Dajtrowski naprzeciwko ich domu, w którym ukrywali 8 Żydów - zdjęcie zrobione około 1945


Dołączona grafika


Osoby zapisane przez rodziny Dajtrowski - od lewej: Mania i Eda Hauer, Leokadia Kawalec (nee Dajtrowska) na prawo. Zdjęcie zrobione około 1948 roku.


Dołączona grafika


Rodzina Hauer


Dołączona grafika


Grupa ocalałych Staszów przed wyjazdem z Polski (wśród nich członków rodziny Hauer)



Dołączona grafika


Yitzhak Tochterman



Dołączona grafika


Moine Waiswol



#27 ~Gość~

~Gość~
  • Goście

Napisano 25 sierpień 2012 - 19:47:12

http://www.staszow.c.../survivors.html


! שָׁלוֹם עֲלֵיכֶם


No to będzie bardzo ładna impra w Staszowie! A "po owocach ją poznamy"!

Ps.
Dziś znowu kilkoro, w południe, filmowało i fotografowało Rynek.

#28 ~Gość~

~Gość~
  • Goście

Napisano 25 sierpień 2012 - 20:00:22

No to będzie bardzo ładna impra w Staszowie! A "po owocach ją poznamy"!

Ps.
Dziś znowu kilkoro, w południe, filmowało i fotografowało Rynek.

A niech se filmują,tyle im zostało.Byle by nie smarowali głupot o Polakach i nie zmieniali historii.
Najbardziej frapujące w historii ocalałych żydów jest to że duża część uciekała do ...niemiec!! Tak zadziałał instynkt samozachowawczy??

#29 ~Gość~

~Gość~
  • Goście

Napisano 25 sierpień 2012 - 20:22:31

historia Staszowa opowiedziana inaczej


Dr NM Gelber

Tłumaczone przezHannę Tuchman

Edytowane przezJean-Pierre Stroweis

Formation of the Town
Staszów jest jednym z najstarszych miast w Polsce, jak w większości polskich miast, on od wsi do miejskiego osiedla.
Wieś była własnością Stasz Komyotko, którzy, zgodnie z dokumentacją roku 1245 podarował działkę i pola, aby służyć jako miejsce do budynku kościoła.
Nazwa wsi "Staszówna" jest prawdopodobnie związane z prywatnym imię darczyńcy:, Stasz, który był jej założycielem. Następnie wieś przeszła na własność Piotra Bogorja Trotnicky. [Lista kolejnych właścicieli Staszów podany jest w dodatku I].
W 15 XX wieku Staszów został nabyty wraz z kilku wiosek sąsiednich (Rytwiany i Jastrzębiec) przez Marcyn Melównica. Jego żona Dorothea nee Tarnowsky, przyczyniła się znacznie do rozwoju Staszowie. W latach 1436-1537 wieś ​​należała do Jana Rytwianski, a następnie przez jego córkę, Eva, który ożenił się z Kurozwęk, Mikołaj, a następnie przez ich synów.
Hyronimus Łaski, który ożenił się z prawnuczka Jana Rytwianski, Anna z Kurozwęk, odwrócił Staszów z wioski do miasta, po przyznaniu mu przywilej posiadania "Rynki" tam, jak w roku 1526. To był symbol bycia miastem. Przywilej ten otrzymał od króla Zygmund I w specjalnym dekretem w języku łacińskim, mówiąc, że wieś Staszów została przyznana praw miasta. Łaski zaprosił rzemieślników z zagranicy, zwłaszcza tkaczy, z zamiarem opracowania tkania handel na miejscu.Ponadto wniósł inne zawody, jak również. Po krótkim czasie związki zawodowe powstały: w 1553 tkacze, w 1621 przez krawców, kapeluszników i kuśnierzy, w 1635 metalu i Przemysłu Drzewnego, w 1655 oraz w 1670 szewców glinianych pracowników.
Miasto również przeszedł przez trudne czasy, zwłaszcza w czasie najazdu Tatarów, kiedy to został całkowicie zniszczony. W 16 XX wieku, w okresie reformacji, który dotarł do Polski, włoski, Austin Suchin rozprowadzić Arian religii. Właściciel Staszowa, Jan Semiansky dołączył Arians z wielkim entuzjazmem, w 1569 powstała innego miasta w obszarze o nazwie Raków, gdzie osiadł powiedział Suchin. Suchin założył jedną z pierwszych wspólnot nowej religii w Raków i sprawiło, że twierdza w jego wojnie przeciwko katolikom. W roku 1580, Ulbricht Jaski zbudowany w Staszowie kościół i szkołę dla Arian wiary. W 1596, po klęsce arian, Andrzej Ciołek zamienił kościół na wierze katolickiej, i to takie istniały do 1914.
Miasto ucierpiała podczas wojen z Kozakami, którzy najechali miastu kilka razy, splądrowali go i zamordował wiele osób. Ludności miasta nie zostało oszczędzone przez wielkiego epidemii cholery w 1705, kiedy to większa część ludności zginęła. Podczas 16 -ego i 17 -tej w. były zacięte walki w polskiej szlachty w sprawie polityki zagranicznej kraju. To dodaje trochę spokoju do miasta.
W czasie rewolucji 1794 roku, Tadeusz Kośzciuzko i jego armia przeszła przez Staszów pozycją dla Połaniec, po zwycięstwie nad Rosjanami pod Racławicami, z zamiarem blokowania ich przejścia na rzece Wisła (Wisła). Trzy ciężkie walki miały miejsce przed wojskami rosyjskimi pod generałowie Denisow i Khruchtchew, w którym Kośzciuzko błyskotliwie pokonał Rosjan.
Właściciel Staszów w tym czasie książę Adam Czartorisky przyczynił pieniądze na armię Kośzciuzko i amunicji do wartości 54.083 złotych.
Na początku 19 -tego wieku, rosyjskie i austriackie wojska również przeszedł przez Staszów. Tak więc, w 1809 roku, kiedy armia austriacka pod dowództwem generała Geringer został pokonany koło Sandomierza wycofał przez Staszów do Kielc. Trzeba dodawać, że wszystkie te ruchy wojskowe przechodzące przez miasto, spowodowała wielkie cierpienie i szkody gospodarcze.
Ponadto, wielkie cierpienie, niepokój i utrata życia były wyrządzone populacji Staszów w czasie epidemii cholery (1821, 1893), a także pożarów (zwłaszcza w 1854, 1874), który zniszczył wiele domów i wszelkich życia gospodarczego lub rozwoju został sparaliżowany sporo czasu.
Ze względu na swoje położenie geograficzne - położona jest przy głównej drodze handlowej między Krakowie i Lublinie - i jego bliskość do Warszawy i Wisła (Wisła) rzeki, Staszów odgrywa ważną rolę w gospodarce Polski, od wczesnych dni. Miasto było częścią powiatu sandomierskiego, w województwie sandomierskim (prowincja) do roku 1795.
Przełomowym momentem w rozwoju gospodarczym miasta wystąpił podczas posiadania rodziny Sieniawskich. który nabył miasto w na początku 18 -tego wieku, poprzez małżeństwo Elżbiety Heleny Lubomirskiej (córki marszałka Stanisława Herakliusza Lubomirsky, znany również jako pisarz i filozof), Adama Mikołaja Sienawski, który był zwolennikiem króla polskiego sierpnia II. Ta rodzina bardzo przyczyniły się do rozwoju Staszów, w szczególności w czasie jego następcy, jego córka Maria Zofia, która owdowiała w 1709 i ożenił się ponownie w 1731, do księcia Aleksandra Czartoryskiego, sierpień wuja ostatniego króla Polski, Stanisława Poniatowskiego .
W roku 1795, Staszów i Sandomierz województwo stało się częścią Austrii, a władze dołączyła do Radomia Kreiss (powiat). Dzielnica ta została następnie umieścić pod dowództwem komisarza Galicji, którego siedziba była we Lwowie.
W 1809 roku część Galicji Zachodniej zajęły księcia Józefa Poniatowskiego, a powiat Radom, w tym miasta Staszów, powrócił do księstwa warszawskiego. W nowej strefie administracyjnej, Staszów został zadeklarowany jako siedziby powiatu Staszów. Podczas Królestwa Polskiego (1815), Staszów miał dwóch przedstawicieli w Radzie Wydziałowej Radomia, w Okręgowej Rady 10, w Sejmie (parlament) w Warszawie, gdzie miała ona jedno miejsce (Josef Chomantowski).
Podczas Księstwa Warszawskiego, a później w ramach Królestwa Polskiego (1815), Staszów był częścią województwa sandomierskiego (prowincja), a od 1837 roku, część sandomierskiego guberni (rząd). W 1844 r. guberni Sandomierza została zastąpiona guberni radomskiej, a Sandomierz dołączył ponownie do dzielnicy Sandomierza.
Właściciele miasta Czartoryskich byli zainteresowani rozwijaniem Staszów do ważnego punktu przemysłowej iw tym celu założył w 1780 tkalni przy rocznej produkcji 600 bel.
Ich córka, Izabella, która została żoną księcia Stanisława Lubomirsky, nadal zachęcać branżę. Jej córka, Julia, była żoną Leona Potockiego, iw tym czasie, Staszów przeszedł na własność rodziny Potockich, pozostały tak aż do roku 1887. Ta rodzina wniosła istotny wkład w rozwój przemysłowy Staszów: Leon Potocki założył Banku Rolnego na rzecz promowania rolnictwa. Jego syn, Artur, założył barwienia oraz wykańczania urządzenie do tkanin w 1820 roku. W 1823 roku stworzyła nowoczesne tkalnię oraz w 1827 zakład tekstylny wykończeniowe do tkanin wełnianych. Założył bank wełny (Bank wełniany), aby dać zabezpieczenie finansowe, w oparciu o inwestycji 18.000 zł, wśród nich 14.000 złotych była dostępna na zakup wełny i 4.000 do udzielania kredytów tkaczy.Bank kierowany przez przedstawiciela Potockiego i przez trzech tkaczy. Fabryka była bardzo udana i uważany za jeden z trzech najlepszych w Polsce. Nacisk położono na jakość produkowanych wyrobów oraz na wybarwienia. Tkacze nie do standardu zostały surowo karane.
W czasach Potockich, miasto cieszyło się dostatniej okres zysków ekonomicznych i społecznych, takich jak budowy szpitala w 1837 roku. W roku 1887, własność miasta przeszedł w ręce Radziwiłłów poprzez małżeństwo Rosa Potockiego do księcia Macieja Radziwiłła, który kontynuował rozwój miasta. Założył szkoły, instytucje gospodarcze i społeczne, takie jak miejskie bankowym, finansowane przez 95 członków, 41 z nich było Żydami, z kapitałem w wysokości 4.540 rubli, w 1899 roku. Bank osiągnął kapitał 139.508 rubli w 1913 roku. 52.508 rubli tego kapitału należało do 339 członków, którzy byli Żydami z całkowitego członkostwa 1.157 w tym czasie.
W roku 1886 bank miejska powstała na brzegu rzeki Czarnej. W tym czasie były dwa kościoły, dwie szkoły podstawowe, Trybunał Sprawiedliwości, i miejski szpital z 28 łóżkami. Był też Dom dla osoby starsze, mające siedzibę w 1817 roku.
Pod koniec 19 -tego wieku, czterech lekarzy, pięć medyczne sanitariusze, jedna apteka i jeden lekarz weterynarii były aktywne w Staszowie. Miasto czele burmistrzów i praw głosu były przyznawane członków gildii i kupców, z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez właścicieli miasta. Wybory odbyły się do 1863 roku, a ostatni wybrany burmistrzem był Jan Malewsky. Począwszy od 1804 r. burmistrz został mianowany przez gubernatora rządzącej.
Następujące przedsiębiorstwa przemysłowe zostały ustanowione pod koniec 19 -tego wieku: browar, dwie fabryki sody, dwa młyny wodne i jeden papiernia. W tym samym czasie było 192 rzemieślników, z nich, 51 było szewców, 24 krawców, 20 beczki-twórcy, 16 piekarzy, 14 stolarzy, 12 murarzy, 10 milliners, 10 garncarzy, 17 i 18 rzeźników garbarze. Większość z 120 sklepów były w rękach żydowskich. Populacja w 1886 roku wyniosła 7.971 stałych mieszkańców i 820 tymczasowych żołnierzy (pułk piechoty) w porównaniu do 3107 w 1827 r. i 5104 w 1857 roku. Składał się on z 2668 Polaków, 15, 8 Pravoslavs protestantów i 5.280 Żydów.
Liczba domów w Staszowie przez lata 1788-1913 jest bardzo ciekawe: w 1788, 348 domów, w 1827 r., 354 domów, w 1841 r., 362 domów, w 1857 r., 367 domów (w tym 107 domy były z betonu), w 1913 było 424 domów, 282 i 142 z betonu w konstrukcji drewnianej.
Ludność żydowska
Pierwsze osadnictwo żydowskie w Staszowie miało miejsce, kiedy wioska zamieniła się w miasteczku, w 1526 roku. Od samego początku nie było zorganizowaną społeczność przynależności w ramach autonomii żydowskiej w Okręgu Kraków-Sandomierz .. Urządzenie to również dzielnice Opatów, Szydłów, Chęciny, Pińczów i Wodzisławiu.
Wspólnota Staszów znalazł się w dzielnicy Szydłów, wraz z następującymi wspólnoty: Szydłów, Tarnów, Rimanów, Żmigród, Dukla, Nowo Miesto, Chmielnik, Pacanów, Oleśnica, Żabno, Dąbrowa, Stopnica, Połaniec, Bogoria, Raków, Wiślica , Kurozwęki.
Wiele lat po rozliczane po dół, społeczność napotkał ciężki kryzys. W roku 1610 gmina żydowska padł ofiarą oszczerstwa krwi. W wyniku procesu wszyscy Żydzi zostali wygnani z miasta.
W badaniu, Żyd Samuel Staszów został oskarżony o porwanie chrześcijańskiego chłopca, syna Jana Kowal, a on bawił się w piasku, a mijając go do Żydów w Szydłowie, gdzie był podobno torturowano w celu uzyskania krew dla matzot. Żydzi Staszowa i Szydłowa, aresztowany pod rozkazami Tenzinski się, zabito, a ich ciała wrzucono do wiatrów. Córka Samuela został zamówiony przez Tenzinski do konwersji na chrześcijaństwo i żydowskie mienie skonfiskowane do wykorzystania do budowy szczycie kościoła. Chrześcijańskiej ciało chłopca został pochowany w kościele Jacek. Na jego grobie wyryto następujące epitafium:
"Joannis Kowal i Suzannae Nierychłowska civium Staszoviensium Filius; cujus vox sanguinis vindictam clamat, ut judaei nominis Christiani Hostes pellantur Staszovia".
(Krew syna obywateli Staszów'S, Joannis Kowal i Susanna Nierychłowska, wzywa do zemsty, że żydostwo w Staszowie, wrogowie chrześcijańskiego imienia, powinien zostać wydalony z Staszów).
Jednak, mimo wydalenia wydaje się, że Żydzi pozostali w Staszowie, którą wyłonienia z badań, które miały miejsce w 1668 w regionie, znanego jako "Little Poland". Żyd zostali oskarżeni o kradzież przedmiotów rytualnych z kościołów i dzieciobójstwa. Tego typu proces miał miejsce nie tylko wobec Żydów, Raków, Iwaniska oraz Apt (Opatów), jak również w Staszowie. Formalnie jednak, Żydzi zostali repatriowani do Staszowa zaledwie 80 lat później, w 1690, w następstwie odwołania Starosta (prefekt) z NOWO Miesto, Oplinski, do Żydów, aby powrócić do Staszowa. Legenda mówi, że został ukarany za ten czyn niewierności i wszystkie jego dzieci zmarło. Oplinski sam zmarł w 1704 roku.
Po powrocie Żydów do Staszowa, społeczność żydowska wzrosła tak w liczbach, że byli w stanie ponownie ustanowić zorganizowaną społeczność. W 17 -tegowieku, rodzina Landau zajęli rabinicznych katedrę Staszowie. Rabbi Jehuda Lew Landau, z Szydłowa, została wybrana jako rabin Krakowa, i Samuela, jednego z jego pięciu synów, został wybrany głową wspólnoty Staszów, służąc również jako rabin.
W roku 1714, kiedy Gaon Zvi Hirsch Ashkenazi - Chachem Zvi - (1660/18) był zobowiązany do opuszczenia rabinicznych krzesło w Amsterdamie, z powodu sporu z rabina społeczności sefardyjskich Rabin Szlomo Ilan, i powrócić w Polsce, przybył do Apt (Opatów) żyć w domu swojego ojca-in-law. Wkrótce potem nastąpił wielki pożar i musiał opuścić dom.
Przy tej okazji zapoznał się z agentem sądowej szlachcica Sienawski, z ziemian Staszów, a wraz z Rabin Izraela Rytwian, który zaprosił go do swojego domu albo w Staszowie lub w Rytwianach. Zatem Chachem Zvi osiadł w Rytwianach koło Staszowa, i pozostał tam aż zaproponowano Rabinatu Lwowie.
W 1718 Żydzi otrzymali pozwolenie od właściciela Staszów, Elizabeta Sienawski, na osiedlenie się w Staszowie. Zostały one przyznane prawo do budowy synagogi i stworzenie cmentarza, dwie podstawy każdej społeczności. Po przewiń przywilejów zostało spalone przez pożar w mieście, gmina zwróciła od księcia Aleksandra Czartoryskiego, mąż Elizabeta, że ​​on wydaje odnowioną potwierdzenie praw. I tak, w 1772 roku, nowy papier, zwany "List of Existence", został wydany przez księcia. [Zobacz pełną transkrypcję w dodatku II]. Dokument ten stwierdził następujące prawa Żydów:
1. Aby utrzymać w przeszłości, jak iw przyszłości, synagoga i cmentarz, bez żadnych przeszkód ze strony Kościoła.
2. Aby poradzić sobie z rzemiosłem i handlem wszelkiego rodzaju, bez jakichkolwiek przeszkód ze strony gildii (Cechy) i bez jakiegokolwiek zobowiązania do dokonywania płatności opłat licencyjnych, w oczekiwaniu na zapłatę podatków należnych do władz miejskich.
3. Do warzenia piwa i destylować malt zastrzeżeniem podatków, a do produkcji napojów alkoholowych, bez żadnych zobowiązań finansowych do cechów.
4. Piekarze i rzeźnicy są uprawnieni do wołowiny uboju i sprzedają swoje towary za opłatą wynoszącą zwykłych opłat za handel.
5. Odbywają się procesy w Rabinackiej sądu. Trials między Żydami i poganami odbędzie się zgodnie ze starym zwyczajem, w połączeniu sądów; samo dotyczy sądów apelacyjnych przed władzami właścicieli miasta.
6. Podatki i płatności na potrzeby miasta są nakładane w sprawiedliwy sposób, w zależności od liczby Żydów i pogan mieszkających w mieście.
Ten "List of Existence" został zatwierdzony przez właścicieli miasta po 1772 i 1797 roku została zarejestrowana w archiwach Sandomierzu.
W pierwszej połowie 18 -tego wieku Żydzi Staszów miał kontakty handlowe z Breslau Targów. Wiadomym jest, że sklep, Leibl Gerstel odwiedził tam w roku 1725.
Podczas 18 -tego wieku ludność żydowska kwitła i rozszerzony. Żydzi osiedlili się w budynkach i sklepów w centrum miasta. Zostało to wyrażone przez Dyrektora Górnictwa w Polsce, Johann Philipp von Carossi, w swojej książce o podróży w Polsce.
Spis odbywa się w 1764 roku, liczy 607 Żydów w wieku powyżej jednego roku. Zakładając, że każda rodzina liczy 4 do 5 członków, było około 104 rodzin głowy.
Dwadzieścia nich zostały wymienione jako rzemieślników i innych specjalistów, jak następuje:
2 krawców, 3, kapelusz, twórcy, 3 jubilerzy, 1 rzeźnik, 1 fryzjer, 1 szklarz, 1 sklepikarz, 1 rabin, 1 powiernik wspólnoty, 2 nauczycieli, 2 muzyków i jedna ulica żebrak.
W połowie 18 -tego wieku, nie było wielką poprawę w życiu żydowskim. Głównymi ośrodkami przemysłu tkackiego były w Staszowie, Węgrowie i Grodnie, na Litwie. W Staszowie istnieją silne gildie polskich i niemieckich tkaczy, którzy byli doskonałymi profesjonalistami, wniesione do miasta przez jego właścicieli w 1755 roku. Zgodnie z prawem, gildie były uprawnione do zatrudniania w pracy najemnej (kobiety) w swoich warsztatach, jak również w przemyśle domowych.
Czartoryski zachęcał szkoleń dodatkowych rzemieślników i zwiększenie liczby warsztatów, gdy zdał sobie sprawę, że rozwój przemysłu tkackiego przyczyni się do rozwoju Staszów i jego stabilności ekonomicznej.
Jeszcze zanim powstał przemysł, około 200 osób utrzymywała z przygotowanie prac dla tkaczy. Chociaż liczba tkaczy było 15, około 450 - 600 osób utrzymywało się na wełnie czesania dla tkaczy. Każdy rzemieślnik zatrudniony od 30 do 40 pracowników do czesania i przędzenia. Chociaż były sezonowe zajęcia, to stanowi podstawę dla istnienia wielu rodzin. Kiedy jednak, ku drugiej połowie 18 -tego wieku, ustanowienie fabryk uważana była za jedną z najbardziej skutecznych środków w celu przywrócenia polskiej gospodarki, Czartoryski postanowił założyć fabrykę. Po początkowe trudności zostały pokonane, przemysł stał się bardziej wydajny, zwłaszcza po przybyciu w Staszowie administracyjnej kierownika Producent nazwał Seydewitz. Kiedy zakład został oddany do eksploatacji, spory z lokalnymi tkaczy wybuchł, ponieważ uważali fabryki konkurencyjne podważania ich utrzymania. Pracownicy w fabryce zostały uznane za "Lumpengesindel".
Jednakże, w czasie, to, że realizowane tkacze fabrycznie nie wpłynąć na ich utrzymanie i przyzwyczaił się do sytuacji. W roku 1773 było 89 pracowników w fabryce, z których 12 były robotnicy (8 ze Staszowa, 3 z Sandomierza, a 1 od Mirosława). Reszta pracowników były Niemcy z Bielska. Fabrycznie rozbudowany i potrzebuje więcej siły roboczej. W tym czasie ludzie porwali z ulicy lub poorhouses w miastach i przyniósł do pracy w fabrykach. Więźniowie, bezrobotni i żebracy zostały wykonane do pracy w fabrykach. W wioskach ziemianie przedstawili swoje wasalem rolników (pañszczyzna) pracy w fabrykach. Ten ostatni, jednak nie były niezawodne pracowników, ponieważ często absented się do pracy w swoich dziedzinach. Seydewitz, którzy potrzebowali silnej siły roboczej w fabryce, zwrócił się do społeczności żydowskiej w Staszowie, z uwzględnieniem ubóstwa, w którym mieszkał, miał nadzieję, że może odnaleźć wystarczającej ilości dobrych ludzi między nimi.
Zasugerował on, że Żydzi, w szczególności kobiety, których uważał za dobrych pracowników, będzie szkolony pierwszy. Obawiał się, że Żydówki nie działał na niego z własnej woli, a tym samym wydał dekret ("einen scharfen Befehl") zmuszając ich do pracy w domu dla swojej fabryki. Sam obowiązkowy system została nałożona na wsi dla kobiet, dając im wybór do pracy w domu lub w fabryce.
Żydówki pracowały w tkalni w innych miastach, a także - Niemerów i Horodinca. W kuchni naczynia produkcyjnego fabryki w Grodnie, 400 Żydówki zatrudniony.
Zatrudnienie w tych zakładach pod to nie tylko na godne życie, ale również Żydzi bardziej wydajne i ułatwiło ich wcześniej do nowych zawodów.
W drugiej połowie 18 -tego wieku, żydowska ludność znacznie wzrosła, osiągając postać 776 osób w Staszowie i okolicznych miast, w 1764 roku. Wspólnota musiała przyczynić się do spłaty długów Komitetu Państwowego w Krakowie - Sandomierz sumę 322.834 złotych. Długi nałożone na społeczności tego stanu były ciężkie brzemię.
Dopiero po cały teren został przyłączony do Austrii, czy zmiany w organizacji społeczności żydowskiej i jej warunki życia miały miejsce. Społeczność była pod austriackim prawem, przy czym ograniczenia zostały wprowadzone na handlu żydowskiego, jak również na żydowskich małżeństw. Po co oni zrobili z galicyjską Żydów, władze austriackie wydał serię dekretów, w procesie sekularyzacji, które sprawiają, że Żydzi kwalifikujące się do praw obywatelskich. Tak, byli zmuszeni dodać polskie nazwiska do swoich żydowskich nazwisk, ale mogli wybrać swoje własne nazwy, w przeciwieństwie do Galicji, gdzie biurokracja zdecydowała nazwiska. Z okresu na te nazwy pozostał, aż do dziś, takie jak: Tchaikowski, Lubelski, Rabinowicz, Dawidowicz, itp.
Obciążenie podatkami w okresie panowania austriackiego był ciężki. Obowiązki nałożone na mięso żydowskiego handlu były: każdy litra mięsa było 3 Kreuzer, 2 Kreuzer na gołębia, 14 Kreuzer dla gęsi, 6 Kreuzer do kurczaka lub kaczątko i 20 Kreuzer dla łabędzia. Obowiązki zostały umieszczone na świece za sztukę. A każda rodzina żydowska zapalił dwie świece w każdą sobotę i święto.
Podatki te pozostały w mocy nawet po teren został przyłączony do Księstwa Warszawskiego, mimo wysiłków podejmowanych przez społeczności do unieważnienia ich. Zasady te przyczyniły się do zubożenia ludności żydowskiej.
Na szczycie tych podatków, znaczny podatek został wprowadzony na Żydów do Wojska Polskiego, ustalony przez władze wojskowe. W Zakładzie Radomiu, do którego należał Staszów, wspólnoty zgromadzonych dług 247.217 złotych. Nie byli w stanie zapłacić ten podatek, który był dla utrzymania władzy wojskowej księstwa warszawskiego.
Aneksja obszaru Księstwa Warszawskiego i reżim późniejszego nałożonych spowodował wielkie trudności dla Żydów w Staszowie. Kilka planów zostały przekazane do Rady Państwa odnoszącym się do zmian w kwestii żydowskiej w Polsce. Tendencja tych propozycji było następujące: do "naprawić" sytuację Żydów w duchu sekularyzacji oraz stworzenie warunków do asymilacji Żydów do narodu polskiego, zgodnie z wnioskami z przewodniczącym Rady Państwa , Kaitan Koźmian. "Fix" spowodowało w wielu ograniczeń prawnych, począwszy od zakazu dla Żydów do sprzedaży trunków i inne napoje alkoholowe. Po Novosilchow otrzymał łapówki przez Żydów, dekret ten został odwołany, ale inne cywilny dekrety zostały wydane, takich jak przywrócenie władzy, de non tolerandis Judaeis , który mógłby wypędzić Żydów z niektórych miast. W Staszowie, organy określa jedynie, że Żydzi nie mogli osiedlać się w głównych ulicach miasta. W 1809 roku, prefekt Kusinsky nałożyła szereg dodatkowych dekrety były trudne do zniesienia. Nie wolno im było mieszkać w chrześcijańskich kwartałów i specjalny obszar został wyznaczony dla nich tylko w szczególnych przypadkach był Żydem dopuszcza się żyć w mieście, na przykładach, gdyby miał co najmniej 10.000 złotych w gotówce, lub jeśli był rzemieślnik lub producentem. Żydowscy mężczyźni kazano się golić i ubierać jak reszta populacji, aby nauczyć się czytać i pisać polskich i uczyć dzieci języka polskiego. Rabini nie pozwolono na przyjmowanie bojkot (cherem) bez zezwolenia polskich władz. Zgodnie z tych zamówień, ziemianin z Staszów, Izabella Lubomirski przydzielił salon do ludności żydowskiej się pomiędzy rzeką Czarną i ulicy Długiej.
Warunki życia pogorszyły się codziennie. Spisy odbyły się od czasu do czasu, aby określić liczbę Żydów mieszkających na wsi, którzy do tej pory, miały stopniowo zmniejszać. Ponadto, Żydom nie wolno zatrudniać sługi pogan i asystentów. W latach 1814-1825, Rejestr Żydów trzymano, która obejmowała urodzeń, małżeństw i zgonów. Zgodnie z Codex Napoleonis , rejestr był utrzymywany przez Kościół katolicki, a nie żydowskiego okręgu lub rabinów. W roku 1819 gmina żydowska otrzymała rozkaz przenieść swoją cmentarz z miejskich granic. W tym samym roku została nabyta działka na 517 złotych i nowy cmentarz został otwarty w 1825 roku.
W ramach organizowania spraw żydowskich w Królestwie Polskim w latach 1818-1825, wspólnota została zlikwidowana w 1822 i wszystkie dokumenty i zapisy księgowe zostały zabrane.
W wyniku tych ograniczeń, życie gospodarcze ludności żydowskiej w Staszowie został zdewastowany. Zakaz czynienia w niektórych branżach, w tym w branży alkoholowej, ich wydalenia z miasta, i cisza, w której znaleźli się, niezdolny do handlu w ramach miejskich granic, wszystkie te i więcej ograniczeń ekonomicznych zniszczonych społeczności, których sytuacja stała się bardzo grób.
Z powodu eksmisji żydowskich mieszkańców z okolicznych wiosek, więcej Żydów przyszedł na osiedlenie się w Staszowie, tłocząc obszaru Staszów przyznanym im. Tak jak w innych wspólnotach, także tutaj dekret został wydany określenia liczby osób dopuszczonych w jednym mieszkaniu lub domu. Warunki zostały określone co do rodzaju pracy lub działalności pozostawiono dla Żydów. Żydzi stali się biedniejsi, a biedniejsi i bardziej zdegradowane. Mieli małe szanse i nadzieje na poprawę ich sytuacji. Interesujące jest to, aby pamiętać, że w porównaniu do sytuacji Żydów, w tym samym okresie był jednym z dobrobytu dla reszty populacji polskiej. W latach 1811-1825, polska produkcja rolna osiągnęła szczyt, commerce woskowane wielki i nowych rynków zbytu znaleziono w Rosji, po celnych między dwoma krajami zostały anulowane. W Staszowie też nowy dobrobyt był odczuwalny, nie było bogactwo i poprawy gospodarczej wśród rzemieślników. Żydów, udało się jednak cieszyć się wzrost gospodarczy w niewielkim stopniu, tylko, i zapłacił bardzo wysoką cenę za to.
Inne podatki nakładane: mianowicie. barmańskich podatku, Koszerne mięso, podatek na zezwolenie na wjazd na Warszawę. Podatki te zostały poważnie egzekwowane. W związku z poważnym sytuacji gospodarczej ludności żydowskiej próbował osiedlić się w obszarach rolniczych.
W dniu 4 lutego 1823 roku, Komisarz wydał dekret, w którym Żydzi, którzy chcieli zrobić prace rolnicze mogłyby zaliczenia rządowych lub właścicieli ziemskich terytoriów. Obietnice zostały podane do zwolnienia podatkowego w zakresie od 3 do 12 lat. Wood została przeznaczona na swoich budynkach bez zapłaty i innych obiektów zostały przyznane.
Na podstawie tego dekretu, grupa Żydów z voivoideship Kaliszu złożyła wniosek w dniu 8 kwietnia 1923 r. rolniczej osady, ale napotkał trudności ze strony władz.Zamożny Żyd Szlomo Zalman Pozner, który był bardzo zachwycony pomysłem Żydów powracających do pracy po ziemi, próbując wraz z innymi żydowskimi działaczami interweniować u władz w tej sprawie. Kilka szlachta byli skłonni do umieszczenia wsi w dyspozycji Żydów, ale było niewielu kandydatów. W latach 1840-1843, kwestia zachęcania Żydów do pracy, ziemi powstał ponownie. Rząd wzywał Żydów do pracy w rolnictwie i obiecał przyznać te same prawa do osadników, jakie były dostępne w 1823 roku.
Szanowni Rabini Warszawy, wśród nich takie cadyków jako reb Izaaka z Warki i reb Izaak Meir Alter, opublikował apel do wszystkich Żydów w Polsce, wzywając ich do angażują się w rolnictwie. W całej Polsce ważne Żydzi i rabini, że wezwał ludność żydowska osiąść na ziemi rolnej. Rabin Zalman Pozner był najbardziej aktywny w tym odwołaniu.
Spotkanie rabinów i szefów gmin żydowskich odbyło się w Warszawie, gdzie temat był omawiany. W realizacji tego pomysłu, ci przedstawiciele polskich Żydów widział tylko perspektywę poprawy ich sytuacji.
Celem tego ruchu było nabycie nieruchomości z wszystkich praw związanych, bez żadnych ograniczeń, a na osiedlenie się Żydów na ziemi, utworzenia całkowicie żydowskie wioski.
Na tym spotkaniu, osiem osób, reprezentujących wszystkie różne grupy ludności żydowskiej, zostali wybrani. Te wybrani ci zaapelował komisarz Paskiewicz z prośbą, aby powołać komisję z przedstawicielami żydowskimi do czynienia w nabyciu ziemi i jej rozliczenia. Jednak komisarz nie odpowiedziała na to żądanie, pomimo faktu, że szefowie wspólnoty złożony w tym samym roku (1842), kilka wniosków w tej sprawie.
Na 2 nd lutego 1843, Komisarz wydał dekret w sprawie powołania komisji dla osadnictwa żydowskiego, ale składający się z nie żydowskich członków jak Żydów sugeruje. Komisja została zobowiązana do opracowania wszystkich praw wydanych w Polsce w zakresie rozstrzygania Żydów i ich dostosowania do przepisów obowiązujących w Rosji. Zatem, zezwolenie na osiedlenie zostaną podane tylko dla Żydów w posiadaniu 1.500 rubli. Rozliczenia miały być dokonywane wyłącznie w specjalnie wydzielonych do tego celu, i nie mniej niż pięć rodzin było osiedlać się na jednej witrynie. Zamożni Żydzi będą uprawnione do nabycia gruntów od osób fizycznych. Komisja zdecyduje, na jakich warunkach Żydzi mogli zatrudnić pogan pouczać ich w rolnictwie. Rozporządzenie zostanie opublikowane w której Żydzi będą mogły ustalić podstawę do zbierania składek.
Tymczasem Żydzi usiłowali indywidualnie, do uzyskania zezwolenia na nabycie gruntów do celów rozliczeń. W Zakładzie Radomiu, Żyd Worm Józef, złożone w 1842 r. wniosek do komisarza do otrzymania gruntów w ramach leasingu dla niego i jego spadkobierców w sposób ciągły. Ta ziemia należała do miasta Radomia.
Władze Sandomierza poinformowała go na 29 maja 1843, że mieli dostępną ziemię, ale ponieważ znajdował się w miejscu, gdzie Żydom zabroniono osiedlać, miały zastosowanie do szefów gmin uczestniczących i nie byli w stanie dokonywać żadnych zobowiązań do otrzymali odpowiedzi.
Jednakże, w dniu 30 czerwca ego tego samego roku, władze Sandomierz odpowiedział, że w żadnym wypadku nie były dostępne ziemie należące do miast, które mają być podane do Żydów, jak to tylko przynieść szkodę do miast i ich mieszkańców, z jednej strony, oraz nie pomoże Żydzi przyzwyczaić do pracy w rolnictwie. To, dlatego, że "kochają lenistwa i nienawiści pracę".
Tymczasem Żydzi w wielu miejscach działał na własną rękę i stosowane do szlachty w miastach nieruchomości do dzierżawy otrzymują ziemię na całe życie, lub innego rodzaju leasingu. Inne nabył grunty w celu osiedlenia Żydów na nim. Właściciele ziemscy nie byli pewni, że rząd zezwala Żydom osiedlać się na ziemi i zwrócił się do władz w celu uzyskania instrukcji.
Pod wpływem tego ruchu, który również osiągnął Staszów, grupa zorganizowała apel do właściciela ziemskiego z Staszów, hrabia Potocki, uzyskania gruntów na rozliczenia od niego.
Adam Potocki był człowiek, który miał przez długi czas starał się wzbudzić zainteresowanie żydowską w rolnictwie i miłości do ziemi. Dlatego zgodził się na osiedlenie Potocki dziesięć rodzin żydowskich na jego majątku, "Adamówka". Kiedy Żydzi założył osadę, nazwali go "Palestinka." Potocki wydał osadnikom ziemię do pracy, mieszkania dla każdej rodziny i narzędzia. W ten sposób przyszli na miejsce, gotowy do uruchomienia. Do pomieszczeń mieszkalnych i narzędzi musieli zapłacić 817 zł, w ratach przez 6 lat. Czynsz zależy od rodzaju gruntu i liczby zwierząt na pastwiskach.
Poniższe rodziny osiadł tam: (?) (1) Izrael Dizenhaus, (2) Pinchas Weinrib, (3) Zatma Strauss, (4) Leizar Sternberg, (5) Bezalel Wizentier, (6) Izrael Goldstein, (7) Yechezkiel Orkan (8), Szmuel Goldberg, (9) Leizar Ehrlich, i (10) Josef Frankel.
Umowa najmu została podpisana na okres 25 lat.
W dniu 15 maja 1846 r. Umowa została przyjęta przez komisarza Polski. Osada, jednak istniało tylko sześć lat, w 1852 został zamknięty, ponieważ ziemia nie była uprawiana. Sprzęt został sprzedany. Było to jedno z pierwszych osiedli żydowskich w Polsce.
Ta inicjatywa Potockiego a Żydami był wspierany przez gubernatora. W 1848 roku było 14 żydowskich osiedli w guberni radomskiej. Zawierały one 562 rodzinom. W 1849 r. było 15 rozrachunki z 1180 Żydów (596 mężczyźni i 584 kobiety). Kolejnych 200 rodzin zostało zaangażowane w pracach rolniczych.Siedem z tych osiedli z piętnastu został zwolniony ze służby wojskowej.
W drugiej połowie 19 -tego wieku sytuacja ekonomiczna ludności żydowskiej poprawiła. Detaliczny handel był niemal w całości w rękach żydowskich, oraz handlu hurtowego prawie w całości, jak również. To samo odnosi się do firm, takich jak zboża, drewna (od wielkich lasów w okolicy), piwo (i inne napoje), a także przemysł produkcji gipsu w okolicy. Liczba Żydów zaangażowanych w rzemiosłem wzrosła. W 1840 r. 12 Żydów wynajęła usługi oświetlenia miasta do zapłaty 12 złotych każdy do właścicieli miasta. Jednak w 1863 roku, w czasie polskiej powstania, spokojne życie osiągnięty po wielu staraniach, otrzymał poważną porażkę.
Po wybuchu powstania, Rosjanie zgromadzili piechoty i artylerii w okolicy, na podstawie plotek, że siedziba dowódcy Langiewicza tam był. Siedziba wojsk rosyjskich stacjonował w Staszowie właściwej.
Już w latach 1861-1863, w czasie demonstracji, polskie relacje wobec Żydów wrogo. W 1861 roku, demonstracje w Opatowie urodziła klerykalno-nacjonalistyczny charakter. Lokalna ludność żydowska wstrzymały się od udziału. Demonstranci zaatakowali żydowskich domów i złamał okna. Incydent miał silny wpływ na Żydów. Jednak studenci żydowscy uczestniczyli w demonstracjach 1862. Żydzi byli również oskarżony o szpiegostwo na rzecz Polaków na Rosjan i cierpiał z tych oskarżeń.
Związek między Żydami a Polakami zaczęła się pogarszać w Staszowie, szczególnie w 1863, kiedy to niektórzy Żydzi rzekomo przekazywane informacje do Rosjan. Dnia 12 lutego 1863 roku, odszedł z jego Langiewitz jednostki 600 mężczyzn z SW. Krzyż w kierunku Raków, jak nie był w stanie stanąć przeciwko Rosjanom. Po drodze udało mu się uciec z Rosjanami, a na 14 lutego th wszedł Staszowie. Trzy dni później, w dniu 17 lutego th , rewolucjoniści zostali zaatakowani przez wojska rosyjskie pod dowództwem pułkownika Zagriashko. Na 18 -ego , rewolucjoniści musiał wycofać i Rosjanie weszli Staszowie.
Po zajęciu miasta przez Rosjan, oni splądrowali domy Polaków w odwecie za bunt, ale nie dotykaj żydowskich domów, a ostatni nie brał udziału w powstaniu, ani nie pomagają rewolucjonistów. Po incydencie, Żydzi kupili zagrabionych towarów z Rosjanami na 500 rubli. Gdy Rosjanie opuścili miasto, Żydzi wrócili do zrabowany towar do swoich polskich właścicieli, nie żądając żadnych płatności.
W październiku 1863 roku, General Czachowskiego, z 1000 żołnierzy, weszła dzielnicy Sandomierza z Galicji. Żydowski kapitan nazwie sierpnia Rosner dowodził jedną z firm. Rosner był austriacki oficer i wstąpił do powstania pod Różą nazwy. Był doskonałym zawodnikiem, ale w spotkaniu z rosyjską firmą, która weszła ze Staszowa, on i jego 80 ludzi zostało zabitych. W roku powstania sparaliżowanego życia gospodarczego, a tylko w 1864 warunków wróciło do normy.
W 1820 roku było 1.399 Żydów w Staszowie i 1.562 pogan. W ciągu siedmiu lat liczba Żydów wzrosła do 2.062 w stosunku do 1.871 pogan w 1827 (52,4% Żydów). W 1841 roku było 2.903 Żydów w porównaniu do 2.080 pogan. W 1856 r. było 3.206 Żydów i 1.803 pogan. W 1857 r., 3.246 Żydów i 1.823 pogan (64% Żydów). W 1897 r. ludność żydowska osiągnęła 4.885 i poganie 3000 (61,9% Żydów).
W roku 1913, ludność żydowska liczy 7.634 osób, w tym 4.054 mężczyzn i 3.580 kobiet. W 1921 roku, w nowym restaured Polsce było 4.704 Żydów i 3.653 pogan. Ludność żydowska teraz reprezentowana 57,5%.
Podczas pierwszej wojny światowej społeczność żydowska w Staszowie cierpiał znacznie, szczególnie w okresie letnim 1914 roku po tym, jak Austriacy zajęli miasto. (Cofnięcie na 06 września th tego roku). Rosjanie wrócili do Staszów 15 września th a potem Kozacy napadli żydowskich sklepów i domów, rabując i rabunek brutalnie. W Jom Kipur, jeden Żyd został powieszony na słupie lampy i osiem rozstrzelano na rozkaz gen. Nowikow. W październiku tego samego roku, Austriacy wrócili do Staszowa, pozostając przez kilka dni tylko. Frontline przeniósł się z dnia na dzień, aż w końcu miasto zostało wyzwolone z armii rosyjskiej w maju 1915 przez Austriaków, którzy pozostali tam aż do utworzenia nowej Polski.

Dodatek I

Właściciele Miasta Staszów, od 15-tegowieku

1. Mikołaj Makorów, zastępca kanclerza króla Jagiellow. Zmarł w 1411 roku.
2. Woyjiec Jastrzębiec. Arch-gubernator Beganizno Staszów nabyte od spadkobierców No.1. Zmarł w 1436. Przekazał miasto na jego bratanka Marcian Dreslów. Po unieważniona po tej ostatniej dziedziczenia, Jastrzębiec przeniesiono go do jego brata, Jana, który przyjął nazwę Rytwianski.
3. Jan Rytwianski z sandomierskiego zamku.
4. Mikołaj z Kurozwęk, jej syn-in-law, Starosta (prefekt) Szydłów.
5. Adam, jego syn. Zmarł w 1510 roku.
6. Anna, córka, żona Hieronym Łaskiego, powiat gubernator Shirdasz. On przyznaje Staszów prawo organizowania targów i tym samym promuje Staszów ze wsi do miasta.
7. Jego syn, Ulbrecht Łaski, Arian sympatykiem.
8. Gabriel Tenzinski, wojewoda lubelski. (Odebrane przez Marię, żonę Stanisława Czulek, który nabył Staszów, Rytwiany i kilka innych nieruchomości w 1596 roku.)
9. Andrzej, jego brat, właściciel zamku w Bełzie, który zmarł w 1613 roku.
10. Jan, jego brat. 1614/37.
11. Izabella, jego córka, żona Łukasza Oplinski, Crown Marshall. Zmarł 1662;
12. Ich syn, Jan
13. Zofia-Anna-Elizabeta, jego siostra, żona Stanisława Herakliusza Lubomirskiego, nazywana "polską Solomon". Marshall. Zmarł 1702.
14. Elizabeta-Helena, ich córka, żona Mikołaja Lubomirskiego. Zmarł we Lwowie w 1726 roku.
15. Marie-Zofia, córka, żona Stanisława Denhosz. Okręg Gubernator Poloczek. Po jego śmierci, ona ponownie wyszła za mąż w 1731 roku do księcia Czartoryskiego, który zmarł w 1782 roku.
16. Ich córka Izabella, żona księcia Stanisława Lubomirskiego, który zmarł w Łańcucie w 1783 roku. Od rodziców, odziedziczyła 11 miast i 252 wsi o wartości 20.772.310 złotych. Jej brat Kasimierz odziedziczył 10 miast i 237 wsi do wartości 25.394.215 zł.
17. Julia, córka Izabella, żona hrabiego Jana Potockiego.
18. Artur Stanisław Potocki, ich syn, który zmarł w 1832 roku.
19. Adam, jego syn, który zmarł 1872.
20. Artur, jego syn, który zmarł w 1890 roku.
21. Rosza, jego córka, żona księcia Macieja Radziwiłła.
22. Artur Konstanty Mikołaj Maciej, ich synem.

Dodatek II

List Istnienia, przyznawane społeczności żydowskiej Staszowa w roku 1772

Sierpnia Alexander książę Czartoryski, w Klewan i Żukowa, wojewoda i generał ziem ruskich, generał-porucznik Królewskich Armii, dowódca pułków piechoty Jego Królewskiej Mości i Rzeczypospolitej Polskiej, na okaziciela odznaczenia "Orła Białego" i "święty Stanisław ", informuje niniejszym, którzy obawiają się, mianowicie: Administracja zamku Staszów, moje miasto dziedzictwa organizowanych teraz, że:
Społeczeństwo miasta, Staszów, żądając prawa przyznane im przez właścicieli miasta poprzedzających mnie, co do tej pory zostały wykonane tylko zwyczajowo, Dlatego zalecane przez tego potwierdzenia, aby zachować te prawa i polecenia mojej administracji do ich wdrożenia .
1. Również w przyszłości, społeczność żydowska będzie uprawniony do utrzymania synagogę i cmentarz, bez ingerencji ze strony Kościoła.
2. Będą uprawnione do prowadzenia artisanry, bez ingerencji ze strony gildii i będzie zwolniony z opłat. Co więcej, każdy obywatel ma prawo do prowadzenia handlu, zakupu, jak również sprzedaży, w oczekiwaniu na jego płacenia podatków należnych do zamku.
3. Warzenie piwa i destylacji słodu oczekują płacenia podatków do Urzędu Leasing i inne, jak zwykle, jednak zwolnione z płatności na rzecz gildii.
4. Rzeźnicy są dozwolone do czynienia w handlu, uboju wołowiny i sprzedają je, po zapłaceniu ich wymagalności do zamku.
5. Rabinicznego Sądy mogą pracować jak zwykle. Odwołania są jednak w rękach zamku.
6. W badaniach między Żydów i pogan, przywódcy wspólnoty będzie obecny, a także burmistrz miasta. Odwołania tego sądu zostanie również wniesiona do zamku.
7. Podatki i płatności do miasta mają zostać nałożone na Żydów i pogan na podstawie równych proporcjach.
Przepisy te zostały potwierdzone przez ustawę do Wspólnoty moim mieście, Staszów, i obciążenie administracji Zamku do ich przeprowadzenia, teraz iw przyszłości, i strzec ich realizację.
Wydany w Warszawie, w dniu 20 czerwca 1772. Podpisany przez A. Czartoryskiego.
Dokument ten został zatwierdzony przez: Izabella Czartoryskich Lubomirskiej, Alfred Potocki, Adam Potocki, w roku 1797, a zarejestrowana w ewidencji gruntów, w Księdze: Liber transactionum , nr 95, strona 82, który jest w archiwach Sichów, w dokumentach z 1858 r. Nr 196.
[Strona 68]

Jak Staszów spojrzał w 19XXw.

przez Herszel Pomerancblum

Tłumacząc z polskiego na jidysz przez nieżyjącego Herszel Pomerancblum

Tłumaczone z jidysz przezHannah Bar-Ziv

Edytowane przezJean-Pierre Stroweis

Staszów, miasto w prowincji Sandomierz, położony jest nad brzegiem rzeki Czarna która wpada do Wisły [Wisła] w odległości 17 km [10 mil] by miasta Połaniec [w jidysz Plontz]. Gleby w obszarze Staszów składa się z trzech warstw: gipsu, wapna i piasku. Staszów położony jest 210 km [131 mil] dla Warszawy, 114 km [71 mil] z Radomia, 48 km [27 mil] z Sandomierza i 52 km [28 mil] z Ostrowca. Jego powierzchnia to 1743 mórg [tj. 10.4 km 2 lub ​​2607 ha], na 120 morgów [tj. 0.7 km 2 lub ​​180 ha], których domy i ulice zostały zbudowane.
Miasto miało 13 ulic, placów i 3 domy - 420, z czego 305 były kamienne domy i 115 domy drewniane. Ulice są wybrukowane i starannie utrzymane. Rynek został obsadzony drzewami. Park miejski nad rzeką został wybudowany w 1886 roku.
Miasto miało dwa kościoły katolickie, synagoga, dwie szkoły podstawowe, pięć żydowskie "chedery", sąd, a sędzia śledczy, poczta, szpital z 25 łóżkami, schronisko dla 25 potrzebujących osób z dochodem 1321 rubli w roku 1881, szpital wojskowy, 4 lekarzy, lekarz weterynarz, 5 sanitariuszy i apteka.
Fabryki, które działały w mieście: browar z 3.000-rubla o wartości produkcji i 5 pracowników; producent miodu z 2 pracowników i 600-rubla produkcji, 2 soda-wodnych producentów, dwóch nowoczesnych wody sterowane młynów z 21 pracowników i dochód w wysokości do 18.000 rubli. Ich podział według zawodów: shoe-Makers - 51, krawców - 24, ekspresy baryłkę - 20 - 18, rzeźników, piekarzy, stolarzy - 16 - 14, - 12, Millers hat-Makers - 10, floggers - 7 i 120 sklepów posiadaczami.
W 1886 roku miasto liczyło 7971 stałych mieszkańców i 820 tymczasowych mieszkańców. Ich dystrybucja religia była w następujący sposób: - 2.668 katolików, prawosławnych chrześcijan [aka Pravoslavs] - 15 - 8, protestanci i Żydzi - 5.280.
W 1827 r. było w mieście 350 domów i 3107 mieszkańców.
W 1857 roku było 367 domów, z czego 107 były z kamienia, a 5.104 mieszkańców, z czego 3303 stanowili Żydzi.
Średni dochód wynosił około 4.500 rubli i kapitał złożony w Banku Polskiego 10.000 rubli.



<a href="http://www.jewishgen...w/sta005.html">«Poprzednia strona


Spis treści


Następna strona »





Ten materiał jest udostępniany przez JewishGen, Inc oraz projektu książki Yizkor w celu
realizacji naszej misji rozpowszechniania informacji na temat Holocaustu i zniszczone społeczności żydowskie.
Materiał ten nie może być kopiowany, sprzedaży ani wymianie bez JewishGen, Inc zgody.Prawa mogą być zastrzeżone przez posiadacza praw autorskich.

JewishGen, Inc nie odpowiada za dokładność tłumaczenia.Czytelnik może chcieć odwołać się do oryginalnego materiału do weryfikacji.
JewishGen nie odpowiada za niedokładności lub pominięcia w oryginalnej pracy i nie można przepisać lub edytować tekst na skorygowanie nieścisłości i / lub zaniechania.
Naszą misją jest tworzenie tłumaczenia oryginału pracy i nie możemy zweryfikować prawdziwości oświadczeń lub zmieniać fakty cytowane.

Staszów, Polska Yizkor Book Projekt JewishGen Strona główna
Yizkor Book Project Manager,Lance Ackerfeld
Ta strona internetowa stworzona przez Maxa Heffler


Copyright © 1999-2012 by JewishGen, Inc
Zaktualizowano 8 listopada 2011 przez MGH


wystarczy .

#30 ~Gość~

~Gość~
  • Goście

Napisano 26 sierpień 2012 - 08:12:35

bump

#31 ~Gość~

~Gość~
  • Goście

Napisano 26 sierpień 2012 - 08:13:06

bump

#32 ~Massemord~

~Massemord~
  • Goście

Napisano 26 sierpień 2012 - 17:02:38

Dobra..historia Staszowa fajna,ale co mnie żydki obchodzą ?

#33 ~Gość~

~Gość~
  • Goście

Napisano 27 sierpień 2012 - 15:48:47

To też ludzie



Dodaj odpowiedź



  


Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych