Skocz do zawartości

Zaloguj przez Facebook Rejestracja

Sytuacja osób niepełnosprawnych w Polsce

zdrowie niepełnosprawność polityka rządzących pomoc materialna zasiłki renty kłopoty zdrowotne Polska pomoc społeczna patologie społeczne

Brak odpowiedzi do tego tematu

#1 ~Ziarno ludzkości~

~Ziarno ludzkości~
  • Goście

Napisano 19 marzec 2017 - 18:30:45

1. Definicja terminu niepełnosprawność.
Niepełnosprawność jest to częściowy lub całkowity brak zdolności do wykonywania pracy przynoszącej określone zarobki i prowadzenia samodzielnej egzystencji, wynikający z cierpienia na zaburzenia zdrowia fizycznego bądź psychicznego posiadające jakiś stopień natężenia.
2. Jakość życia ludzi z niepełnosprawnością na terenie Polski.
Jakość życia ludzi dotkniętych niepełnosprawnością jest zazwyczaj relatywnie niska ze względu na sam fakt bycia obciążonymi dysfunkcjami zdrowotnymi, a w dodatku państwo polskie nie gwarantuje im prowadzenia choćby stosunkowo dostatniej egzystencji, na którą bezsprzecznie zasługują. Takie osoby wprawdzie dysponują prawem do ubiegania się o przyznanie należnych sobie świadczeń pieniężnych, wśród których można wymienić m.in. rentę socjalną, lecz ich przeciętna wysokość jest zbyt mała, aby te mogły żyć w dogodnych dla siebie warunkach.
Należy również szczególnie podkreślić, że niekiedy spotykają się one z kompletnie nieuzasadnioną odmową rozpoczęcia pobierania przez nie nawet tej niewielkiej sumy pieniędzy ze strony urzędów oraz instytucji publicznych odpowiedzialnych za udzielanie wsparcia finansowego obywatelom naszego kraju, takich jak np. regionalne centra pomocy rodzinie, gdzie często nieobiektywnie są rozpatrywane wnioski o legalne umożliwienie korzystania z zasiłku pielęgnacyjnego. Osobiście znam bowiem pewnego człowieka, któremu lekarz medycyny odebrał możność kontynuowania pełnienia funkcji biorcy tego rodzaju pomocy materialnej poprzez niesłuszne obniżenie towarzyszącego mu od momentu narodzenia umiarkowanego stopnia niepełnosprawności na lekki pomimo istnienia prawidłowo umotywowanych przesłanek ku jego zachowaniu. Najprawdopodobniej stanowi to jeden z rezultatów zaimplementowanego kilka lat temu przez ówczesnego szefa Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej Władysława Kosiniaka-Kamysza rozporządzenia bezpodstawnie zawężającego kryteria otrzymywania wspomnianego wyżej typu wymiernego wsparcia, które jeśli już dostają, to niestety najczęściej na ograniczony odcinek czasu, po czym znów niepotrzebnie muszą inicjować proces czynienia starań zmierzających do jego ponownego ofiarowania i to także wtedy, gdy stwierdzono uprzednio trwałą niemożliwość podejmowania pracowania.
W dosyć trudnym położeniu znajdują się nie tylko persony przemieszczające się dzięki wózkowi inwalidzkiemu, ale też te, u których dane istotne problemy zdrowotne nie są fizycznie widoczne, ponieważ czasami traktuje się je jak zupełnie zdrowe i stosuje wobec nich przymus postępowania w sposób kompatybilny z tym symptomatycznym dla większej części społeczeństwa, czego przypuszczalną przyczyną jest ocenianie, m.in. przez czynnych wykonawców zawodu lekarza, innych na podstawie ich powierzchownego wyglądu oraz charakteryzowanie się nazbyt schematycznym tokiem myślenia, przez co niemały wyimek chronicznie chorych i jednocześnie mających umiejętność samodzielnego chodzenia żyje na granicy ubóstwa albo poniżej niej.
Wyniki przeprowadzonych, licznych badań jednoznacznie dowiodły, iż duży odsetek nie w pełni sprawnych przedstawicieli gatunku ludzkiego przynajmniej raz doświadczył przemocy cielesnej bądź psychicznej, a określony procent doznaje jej regularnie, i poświadczyły prawdziwość postawionej przedtem hipotezy o grupie wiekowej takowych najbardziej narażonej na krzywdzenie, którą są dzieci i młodzież, a więc ludzie liczący sobie od 0 do 18 lat. Zazwyczaj spełniają oni obowiązek szkolny oraz nauki, uczęszczając do różnych szkół, w których niejednokrotnie ma miejsce znęcanie się nad nimi przez swoich rówieśników, czasem też nauczycieli będących przecież funkcjonariuszami publicznymi, którzy w żadnym wypadku nie powinni łamać zasad ładu społecznego.
Podczas odbywania niezależnych sondaży część osób z niepełnosprawnością aklamacyjnie skonstatowała, że Rzeczpospolita Polska transparentnie dyskryminuje ich w niejednej sferze i poczytuje za kogoś bezwartościowego. W związku z powyższym wielokrotnie muszą egzekwować respektowanie własnych praw przy usprawiedliwionym zastosowaniu różnorakich radykalnych metod oddziaływania.
3. Proweniencja niezadowalającej sytuacji osób niepełnosprawnych w Polsce.
Pierwszorzędnym powodem niezadowalającej sytuacji takich osób w Polsce jest nieodpowiednio sprawowana rządzących w danej chwili ugrupowań, które ogniskują się przede wszystkim na osiąganiu głównie swoich korzyści i nie biorą pod uwagę zapewnienia dobrobytu każdemu obywatelowi Rzeczypospolitej Polskiej. Poświadczeniem niniejszego stwierdzenia może być fakt jawnego wyrażania pragnienia periodycznego podwyższania kwoty comiesięcznego wynagrodzenia przez niemal wszystkie partie polityczne władające nią od 1989 roku połączonego z realną możnością dokonania jego realizacji oraz zbędnego kupowania horrendalnie drogich luksusowych samochodów osobowych za państwowe pieniądze, na które pozwala obecność w budżecie stosownej liczby banknotów oraz monet, podczas gdy ci wymagający wsparcia finansowego wskutek bycia obarczonymi poważnymi aberracjami musieli najpierw zorganizować protest wewnątrz obiektu budowlanego mieszczącego polski sejm, aby członkowie koalicji Platformy Obywatelskiej z Polskim Stronnictwem Ludowym polepszyli ich status materialny. Na podstawie zamieszczonych tutaj komunikatów możemy więc wyciągnąć wniosek, iż persony przynależące do tych formacji odznacza wyjątkowo mocno uwydatniony egoizm, a także bezpardonowość i niewrażliwość na męki przeżywane przez pozostałych ludzi, co stanowi natomiast niezwykle ujemne własności charakteru. Konsekutywnym przykładem ilustrującym karygodny sposób postępowania najwyższych rangą urzędników państwowych są skandaliczne wypowiedzi ustne Elżbiety Bieńkowskiej, która powiedziała, że nie wyobraża sobie, jak można żyć za 6 tysięcy złotych polskich miesięcznie, oraz Leszka Balcerowicza, który zakomunikował z kolei, iż nie potrafi zrozumieć warunków egzystencji niecałkowicie zdrowych osobników człowieka rozumnego korzystających z zasiłku w łącznej wysokości mniejszej od 1000 zł, będącego sprawcą stworzenia jego koncepcji, którą poddano następnie urzeczywistnieniu. Jest to raczej wiarygodnym wskaźnikiem ich nadzwyczajnej zuchwałości godnej szczególnego potępienia ze strony dobrej moralnie ludności wspominanej tu jednostki terytorialnej, a nawet całej społeczności międzynarodowej. Sam Donald Franciszek Tusk wykonujący obecnie rolę przewodniczącego Rady Unii Europejskiej przypadkowo oświadczył w ciągu przemówienia, że ,,Platforma jest po to, żeby ludziom w Platformie żyło się lepiej'', po czym usytuowani w sali słuchacze skierowali wobec siebie nawzajem porozumiewawcze spojrzenia, co wszystko razem najprawdopodobniej było oznaką omyłkowego, otwartego zaprezentowania prawdziwego, niedeklaratywnego przekonania o obiektywnym celu działań swojego macierzystego zrzeszenia administrującego ówcześnie życiem politycznym.
Z wiadomości zdobytych od bliżej nieznanej mi kobiety wynika, że mające aktualnie większość w parlamencie Prawo i Sprawiedliwość również nie zachowuje się uczciwie i nie jest wystarczająco altruistyczne, ponieważ przestała ona otrzymywać zasiłek pielęgnacyjny z tytułu posiadania upośledzonego somatycznie i niepełnoletniego dziecka, gdyż 1 kwietnia 2016 roku stała się adresatem flagowego, PiS-owskiego programu Rodzina 500+. Oficjalnie przyczyny odmowy dania możliwości zasłużonego przedłużenia wypłacania jej tamtego świadczenia pieniężnego nie stanowi rozpoczęcie korzystania z tej nowej postaci pomocy, lecz zespół wielu okoliczności awieloznacznie, w tym jej nieoczekiwanej utraty po rzeczonej dacie, przemawia za zgodnością ze stanem faktycznym wysnutych supozycji.
4. Skutki nieempatycznego podejścia do osób z niepełnosprawnością władz Rzeczypospolitej Polskiej.
Nieempatyczne podejście władz RP do osób z niepełnosprawnością wywołujące ich nieprzyjemną sytuację generuje między innymi to, o czym już wcześniej napisano, czyli:
-niski status finansowy oraz społeczny;
-marginalizowanie przez w pełni sprawne elementy składowe społeczeństwa;
-niedostateczną ochronę przed różnorodnymi robionymi przez innych czynnościami znamionującymi przemoc psychiczną bądź fizyczną.
Oprócz wyliczonych powyżej negatywnych następstw takiej postawy urzędników zawiadujących polityką państwa, dochodzą jeszcze:
-znikome odczuwanie dodatnich stanów psychicznych lub ich niedoświadczanie;
-podniesienie stopnia przestępczości pojmowanej zwykle jako liczba czynów stojących w sprzeczności z powszechnie obowiązującymi regułami prawa popełnionych na wyodrębnionym z jakichś przyczyn terytorium w określonej jednostce czasu;
-niepożądany rozwój innych patologii społecznych, czyli między innymi alkoholizmu, tj. nałogu spożywania wyrobów zawierających etanol, oraz narkomanii definiowanej zazwyczaj jako uzależnienie od przyjmowania zróżnicowanych pod względem kształtu, barwy i wpływu na organizm człowieka substancji odurzających, zwanych narkotykami, którego nadrzędnym celem jest zazwyczaj zintensyfikowanie bądź wywołanie uczucia silnej przyjemności;
-zapadanie na depresję, jeśli ta już nie stanowi asumptu niepełnosprawności, albo jej znaczne pogłębienie, i występowanie pozostałych zakłóceń działania personalnej sfery emocjonalnej;
-jeszcze mocniejsze zniechęcenie do aktywnego uczestnictwa w dziedzinie życia socjalnego pociągające za sobą jego ograniczenie;
-zwiększenie częstotliwości dokonywania aktów suicydalnych wśród takich person.
5. Propozycja rozwiązania większości problemów ludzi trwale niepełnosprawnych żyjących w obrębie Rzeczypospolitej Polskiej.
Optymalnym rozwiązaniem dużej części kłopotów napotykanych przez trwale niepełnosprawnych przedstawicieli gatunku ludzkiego byłoby dożywotnie przyznanie im Gwarantowanego Dochodu Podstawowego w kwocie paru tysięcy złotych mogącego zastąpić dotychczasowe świadczenia pieniężne, które spowodowałoby zaistnienie niemało konsekwencji odbieranych jako pozytywne, takich jak:
a)poprawa sytuacji majątkowej;
b)wzrost indywidualnego poczucia szczęścia i zadowolenia ze swojego życia;
c)zwiększenie poziomu motywacji do zapoczątkowania podlegania zatrudnieniu w przypadku osób połowicznie niezdolnych do podjęcia wykonywania pracy pomnażającej majątek w formie pieniędzy, wypływające z treści drugiego podpunktu;
d)maksymalizacja chęci do dalszego życia;
e)minimalizacja odsetka samobójstw wśród tej grupy społecznej i wiele innych.
Niestety jego wdrożenie w najbliższym czasie jest dosyć wątpliwe z uwagi na indyferentny stosunek posłów, senatorów i Rady Ministrów do opisanej wyżej kwestii odnoszącej się do udzielenia chorym należytego wsparcia.
6. Podsumowanie.
Ludzie nie w pełni sprawni borykają się z wieloma kłopotami, natomiast władze Rzeczypospolitej Polskiej nie przejawiają symptomów zainteresowania nimi i nie inicjują działań, które zmierzałyby do rzeczywistego polepszenia warunków ich codziennej egzystencji. Jakość życia jest zdecydowanie niższa aniżeli w obrębie dużej ilości innych państw, np. Kanady, Norwegii, Australii itd. Większość z nich jest wprawdzie bogatsza od naszego, lecz nie zmienia to faktu, że usprawnienie sposobu prowadzenia rządów przez ugrupowania kierujące jego polityką bezdyskusyjnie podwyższyłoby ją.



Dodaj odpowiedź



  



Również z jednym lub większą ilością słów kluczowych: zdrowie, niepełnosprawność, polityka rządzących, pomoc materialna, zasiłki, renty, kłopoty zdrowotne, Polska, pomoc społeczna, patologie społeczne

Użytkownicy przeglądający ten temat: 0

0 użytkowników, 0 gości, 0 anonimowych